Καζίνο Μονπαρνάσ: Η ιστορία ενός θρυλικού Παρισινού κέντρου διασκέδασης

Η πατρότητα του όρου Calligrammes που έκτοτε καθιερώθηκε για την περιγραφή αυτού του είδους την απεικόνιση ενός ποιήματος, του ανήκει εξολοκλήρου. Ο Μάρτιν Σκορσέζε γεννήθηκε τον Νοέµβριο του 1942 στην Κορόνα του Κουίνς της Νέας Υόρκης, εκεί όπου οι γονείς του λίγα χρόνια πριν είχαν µετακοµίσει από το Lower East Side του Μανχάταν.

Πολιτιστικές και Καλλιτεχνικές Εκδηλώσεις

Όταν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, στα είκοσί του, βρέθηκε στο κέντρο της πιο ρηξικέλευθης εποχής της ευρωπαϊκής τέχνης. Στη Μονμάρτρη και αργότερα στο Μονπαρνάς, ο Απολλιναίρ έγινε η φωνή μιας γενιάς που απέρριπτε τον αστικό καθωσπρεπισμό και αναζητούσε νέες μορφές έκφρασης. Ανάμεσα σε μποέμ, ζωγράφους, ποιητές και μουσικούς, υπήρξε φίλος και συνοδοιπόρος του Πικάσο, του Μπρακ, του Κοκτώ, του Σατί, του Ζακόμπ και του Μπρετόν. Εκεί, μέσα στις ταβέρνες της τέχνης και της φτώχειας, συνέλαβε την ιδέα μιας νέας αισθητικής, που θα απέρριπτε τις στατικές φόρμες του 19ου αιώνα και θα έδινε χώρο στο όραμα, στο παιχνίδι, στο όνειρο. Ο Απολλιναίρ υπήρξε ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του κυβισμού, υποστηρίζοντας το έργο των φίλων του όταν ακόμη αυτό προκαλούσε σκάνδαλο.

Ο ποιητής που έντυσε την Ευρώπη της πρωτοπορίας με τη μελαγχολία του μέλλοντος

Με το κείμενό του «Οι κυβιστές ζωγράφοι» το 1913, εισήγαγε τον όρο “κυβισμός” για να περιγράψει την ανατομία της πραγματικότητας που επιχειρούσαν οι νέοι δημιουργοί, όπως ο Πικάσο που «μελετούσε κάθε αντικείμενο όπως ένας γιατρός κάνει ανατομία σε ένα πτώμα». Ο Απολλιναίρ αντιλαμβανόταν την τέχνη ως περιπέτεια, όπου ο ποιητής δεν οφείλει να αναπαριστά, αλλά να ανακαλύπτει, να συνθέτει τον κόσμο εκ νέου με τη ματιά του. Η ζωή του ήταν μια συνεχής αμφισβήτηση των ορίων, ανάμεσα στην ελευθερία και την ενοχή. Το 1907 γράφει την ερωτική νουβέλα «Έντεκα Χιλιάδες Βέργες», έργο που καταδικάστηκε για την τολμηρότητά του, αλλά λειτούργησε ως προφητική αποτύπωση της σεξουαλικής απελευθέρωσης του 20ού αιώνα. Ο Απολλιναίρ, πίσω από την πρόκληση, αναζητούσε την αλήθεια του σώματος και την αλήθεια του λόγου, σε μια εποχή όπου η Ευρώπη ακόμη στέναζε κάτω από την ηθική της Βικτωριανής εποχής.

Επιτρέπονται τα κατοικίδια στο Le Damantin Hôtel & Spa?

Η γλώσσα του, γεμάτη ένταση και χιούμορ, ταλαντευόταν ανάμεσα στην αμαρτία και στη μεταφυσική. Η σχέση του με τις γυναίκες υπήρξε πάντα πεδίο πάθους και πληγής, από την ανεκπλήρωτη επιθυμία του για την Annie Playden έως τη Μαντλέν Παζ και τη Λουίζ ντε Κολινύ. Μέσα από αυτές τις ερωτικές εμπειρίες γέννησε ποιήματα που έμοιαζαν άλλοτε με τραγούδια της εξορίας και άλλοτε με ωδές στην απώλεια. Η υπόθεση της κλοπής της Μόνα Λίζα το 1911 θα σημαδέψει οριστικά τη ζωή του. Κατηγορημένος άδικα μαζί με τον Πικάσο ως αρχηγός διεθνούς σπείρας, θα βιώσει τον εξευτελισμό της φυλάκισης και τη δημόσια διαπόμπευση. Με ταλαιπωρηµένη υγεία λόγω του άσθµατός του, ο µικρός Μάρτιν λάτρεψε το υγιές περιβάλλον της Κορόνα.

Επίδραση στη Λογοτεχνία και Τέχνες

O Γκιγιομ Απολιναίρ (Guillaume Apollinaire) είναι ένας από τους πρώτους του cas kazino stin ameriki Μοντερνισμού, του κινήματος που είχε σαν μέλημά του την ανανέωση του ποιητικού λόγου και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1880 στη Ρώμη, νόθο τέκνο Πολωνίδας μητέρας και Ιταλού πατέρα. Η μητέρα του, Αντζέλικα ντε Κοστροβίτσκι, ήταν μια αριστοκρατικής καταγωγής γυναίκα, με πάθος για τον τζόγο. Μεγάλωσε τον γιο της στα καζίνο του Μονακό και τη Γαλλική Ριβιέρα, προσφέροντάς του μια ευρεία μόρφωση που περιλάμβανε τη λογοτεχνία και τις ξένες γλώσσες. Σε ηλικία είκοσι ετών ο Απολιναίρ βρίσκεται μόνος στο Παρίσι όπου ξεκινά την ενασχόληση με τη λογοτεχνία δημοσιεύοντας ποιήματα σε περιοδικά.

Reuters: Κίνα και Ιράν κοντά σε συμφωνία για υπερηχητικούς πυραύλους

Το 1903, μάλιστα, ιδρύει το δικό του περιοδικό, το La revue immoraliste (ελλ. Αρθρογράφησε, επιπλέον, ως κριτικός τέχνης σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά. Συνδέθηκε με τους μποέμ καλλιτέχνες της Μονμάρτρης και του Μονπαρνάς. Υπήρξε δημοφιλής στους καλλιτεχνικούς κύκλους και σχετίστηκε με προσωπικότητες όπως ο Πικάσο, ο Μπρετόν, ο Σαγκάλ, ο Ντυσάν. Εκείνη την εποχή εντάχθηκε και στην ομάδα Πιτώ (Puteaux Group), κλάδο του κυβιστικού κινήματος.

Ρεκόρ εσόδων στον τουρισμό το 2025 - Ήρθαν σχεδόν 38 εκατομμύρια τουρίστες - Αυξήθηκε η μέση δαπάνη

Τον Σεπτέμβρη του 1911 ενεπλάκη μαζί με τον Πικάσο στην υπόθεση κλοπής της Μόνα Λίζα. Οι δυο τους κατηγορήθηκαν, συνελήφθησαν και αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω αμφιβολιών μετά από λίγο. Αυτό το συμβάν θα σημαδέψει τον Απολλιναίρ και η φήμη του θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Τα ποιήματα του εκείνη την περίοδο φανερώνουν απελπισία και φόβο. Κατατάχθηκε ως εθελοντής στον γαλλικό στρατό και πολέμησε στο μέτωπο της Καμπανίας έως το 1916, όπου και τραυματίστηκε. Αλλά ο πατέρας του είχε προβλήµατα µε τον ιδιοκτήτη του σπιτιού και η οικογένεια Σκορσέζε επέστρεψε στην οδό Ελίζαµπεθ, στο Μανχάταν.

Σημαντικά Προσωπικότητες Επισκέπτες

[…]Τότε τα μάτια σου θα φορτωθούν όλο τον έρωτα που χρόνια ολόκληρα μαζεύτηκε μέσα στα βλέμματα της ανθρωπότητας Το στόμα μου θα είναι μια στρατιά εναντίον σου μια στρατιά όλη με παράταιρους γεμάτη Έχει ποικιλία όπως ένας μάγος που ξέρει και αλλάζει τις μεταμορφώσεις του Η ορχήστρα και οι χορωδίες του στόματός μου θα σου πουν τον έρωτά μου Από μακριά στον μουρμουρίζει Καθώς με τα μάτια καρφωμένα στο ρολόι περιμένω τη στιγμή που έχει καθοριστεί για την έφοδο… (απόσπασμα από το ποίημα «Τομεάρχης» σε μετάφραση Κ. Ριτσώνη) Πέθανε από ισπανική γρίπη στις 9 Νοεμβρίου 1918, μόλις στα 38 του, και χωρίς να προλάβει να δει την αίσια για τη Γαλλία έκβαση του πολέμου. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν ο Πικάσο και άλλοι εκπρόσωποι της μποέμ καλλιτεχνικής ζωής του Παρισιού. Άφησε πίσω του υπέροχες ποιητικές συλλογές γεμάτες λυρισμό και ερωτικές νουβέλες -έως και σκανδαλώδεις- με γνωστότερη τις Έντεκα χιλιάδες βέργες (γαλ. Les Calligrammes), εμπνευσμένα κυρίως από τον Α’ ΠΠ, εκδόθηκαν μετά το θάνατό του. Το σπίτι στην Κορόνα δεν έπαψε ποτέ να είναι η Εδέµ του Μάρτιν.

• Προσωπικό οικοδεσπότες για ξένους πελάτες
• Οδηγοί παιχνιδιού για αρχάριους
• Πιστοποιημένοι κρουπιέ
• Ταμειακή υποστήριξη σε πολλές γλώσσες

Οσο για την ιστορία µε τον ιδιοκτήτη και τον πατέρα του, παραλίγο κάποτε να γίνει ταινία από τον ίδιο τον Σκορσέζε, σε σενάριο δικό του και του Νικ Πιλέτζι, συγγραφέα των «Καλών παιδιών» και του «Καζίνο».

Γκυγιώμ Απολλιναίρ

Από εκείνη τη στιγμή, η μελαγχολία και η ειρωνεία θα διαποτίσουν το έργο του. Το ποίημα «Πλήξη», γραμμένο μέσα στα τείχη του κελιού του, αποτυπώνει την ανθρώπινη συνθήκη της απομόνωσης και της πνευματικής ασφυξίας σε μια εποχή όπου ο πολιτισμός έμοιαζε να σπαράσσεται από τις ίδιες του τις αντιφάσεις. Ο Απολλιναίρ είδε στην Ευρώπη του 20ού αιώνα την ήπειρο των σιδηροτροχιών και των συρματοπλεγμάτων, όπου οι άνθρωποι «δεμένοι από κραυγές» πίστευαν ακόμη στην πρόοδο, ενώ πορεύονταν προς την καταστροφή. Όταν το 1914 ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ποιητής κατατάχθηκε εθελοντής, όχι από τυφλό πατριωτισμό, αλλά από τη βαθύτερη ανάγκη να συμμετάσχει στο ίδιο το πάθος της εποχής του. Στα χαρακώματα της Καμπανίας, με τη λάσπη και το αίμα, έγραψε επιστολές και ποιήματα που μιλούσαν για τον έρωτα, τον φόβο, την ελπίδα της ζωής που επιμένει.

Μητσοτάκης: Τέλη Μαρτίου η απόφαση για αύξηση του κατώτατου μισθού

Το 1916 τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα οβίδας και επέστρεψε στο Παρίσι με μπανταρισμένο κρανίο, φέροντας πάνω του το ίχνος μιας Ευρώπης που αιμορραγούσε. Οι φίλοι του τον έβλεπαν να κυκλοφορεί στους δρόμους με στολή και παράσημα, σαν παράδοξο σύμβολο ενός καλλιτέχνη που δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται μέσα στον πόλεμο. Το 1917, μέσα σε ένα κλίμα εθνικής εξάντλησης, γράφει το θεατρικό έργο «Οι μαστοί του Τειρεσία», εισάγοντας τον όρο «σουρεαλισμός» για να περιγράψει τη νέα ψυχική περιπέτεια της τέχνης. Για τον Απολλιναίρ, ο σουρεαλισμός δεν ήταν απλώς τεχνική ή αισθητική τάση, αλλά μια στάση απέναντι στην πραγματικότητα, μια πράξη απελευθέρωσης από τη λογική και την ηθική της αστικής Ευρώπης. Ήταν η ποιητική απόπειρα να υπερβεί κανείς το τραύμα του πολέμου και να αναζητήσει το όνειρο εκεί όπου δεν υπάρχει πια ελπίδα.

Γνωστός παίκτης ριάλιτι ανάμεσα στα θύματα

Ο Απολλιναίρ πέθανε τον Νοέμβριο του 1918, μόλις έξι μέρες πριν τελειώσει ο πόλεμος, από την ισπανική γρίπη που θέριζε την ήπειρο. Ο θάνατός του, σχεδόν συμβολικός, έμοιαζε με το κλείσιμο ενός κύκλου, της Ευρώπης που έζησε τη μέθη της πρωτοπορίας και ξύπνησε μέσα στα ερείπια. Στην κηδεία του, ο Πικάσο και οι φίλοι του αποχαιρέτησαν όχι μόνο έναν ποιητή, αλλά το πνεύμα μιας εποχής που πίστεψε πως η τέχνη μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Τα «Καλλίγραμμα» που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του υπήρξαν η τελευταία του χειρονομία προς την ποίηση – ένα παιχνίδι μορφών και λέξεων, όπου η γλώσσα γίνεται εικόνα και η σελίδα χώρος ελευθερίας. Γιατί, όπως έλεγε ο ίδιος, «όταν έχεις χρόνο, έχεις ελευθερία»· και εκείνος τον χρόνο του τον κατέκτησε με το αίμα, με το όνειρο, με την αδιάκοπη περιπέτεια της ανακάλυψης. Η αλήθεια είναι ότι από κάποια στιγµή και µετά καθετί στη ζωή του Μάρτιν Σκορσέζε θα µπορούσε να είναι µια ταινία. Αλλά το πώς έφθασε στο σηµείο να αγαπήσει τόσο πολύ τον κινηµατογράφο συνδυάζοντας τα πάντα µαζί του είναι από µόνο του µια παράξενη ιστορία – που ενδεχοµένως και αυτή κάποια στιγµή να γίνει ταινία. Προς το παρόν, µε µιαν άλλη ταινία, το «Hugo», που ήδη έχει βραβευθεί από διάφορες κινηµατογραφικές ενώσεις των ΗΠΑ, είναι υποψήφια για Χρυσές Σφαίρες και κατά πάσα πιθανότητα θα «παίξει» και στα Οσκαρ, ο Σκορσέζε επιστρέφει για λίγο στην παιδική του ηλικία για να αποτίσει φόρο τιµής στον µεγάλο έρωτα της ζωής του, τον κινηµατογράφο. Σε αντίθεση µε το σπίτι των Σκορσέζε στην Κορόνα, το σπίτι της οδού Ελίζαµπεθ δεν πρόσφερε πολλές διεξόδους στον µικρό Μάρτιν.

«Επρεπε να µένω διαρκώς στο δωµάτιό µου και να κρατώ το στόµα µου κλειστό καθ’ ότι ήµουν ο νεότερος της οικογένειας» έχει πει.

Προσφορά Τυχερών Παιχνιδιών

Επέστρεψε στο Παρίσι αρχίζοντας ν’ αναπτύσσει έντονο πατριωτισμό για τη Γαλλία, αγγίζοντας τα όρια του σοβινισμού. Οι θέσεις του αυτές σε συνδυασμό με τις εκκεντρικές εμφανίσεις του, κάποιες φορές αποτελούσαν στόχο πειραγμάτων από τον περίγυρό του. Το 1917 έγραψε το θεατρικό «Οι μαστοί του Τειρεσία» (γαλλ. Les Mamelles de Tirésias), μια φαρσοκωμωδία στην οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος «Σουρεαλισμός» -δική του επινόηση. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το καλλιτεχνικό μανιφέστο L’ Esprit nouveau et les poètes (ελλ. Ο Μάρτιν βρήκε τελικά τη διέξοδό του στην Εκκλησία, έναν χώρο που τον στιγµάτισε βαθιά, αφού αργότερα αποφάσισε να γίνει ιερέας.

Ο Σκορσέζε λάτρεψε το τελετουργικό κοµµάτι της Εκκλησίας: «Τότε, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η εικόνα της Καθολικής Εκκλησίας ήταν για µένα αυτό που έβγαινε σε κάποιες ταινίες που είδα αργότερα, τον “∆ρόµο της αγάπης” και τις “Καµπάνες της Αγίας Μαρίας”.

• Ζωντανή μουσική τριών φορών την εβδομάδα
• Θεματικές βραδιές (Latin, Jazz, 80s)
• Εκδηλώσεις για αθλητικές μεταδόσεις
• Ειδικό πρόγραμμα για Πρωτοχρονιά

Και µέσα στον καθεδρικό ναό η απόλυτη ηρεµία, µια θεραπευτική ησυχία».