Τηλεφωνική Επικοινωνία με Τμήμα Marketing και Δημοσίων Σχέσεων

Επ’ αυτής εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων με την τακτική διαδικασία η με αριθμό 263/ΤΜ/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας που την έκανε εν μέρει δεκτή ως ουσία βάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής ο εναγόμενος και ήδη εκκαλών άσκησε την από 15-4-2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου στη γραμματεία του Πρωτοδικείου Βέροιας …/ΕΦ/2021 έφεσή του , δικάσιμος της οποίας ορίσθηκε η 21-1-2022 και μετά από αναβολή η ανωτέρω αναφερόμενη. Κατά τη δικάσιμο αυτή η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε. Η ασκηθείσα, από τον ηττηθέντα διάδικο, υπό κρίση έφεση κατά της υπ’αριθμ. 263/ΤΜ/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 4-7-2018 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ενώπιον της γραμματέως του Πρωτοδικείου Βέροιας …/ΤΜ/2018 αγωγής που άσκησε η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη κατά του εναγόμενου και ήδη εκκαλούντος ασκήθηκε νομότυπα (άρθρο 495 του ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, δοθέντος ότι εφόσον οι διάδικοι δεν επικαλούνται, αλλά ούτε από τα έγγραφα προκύπτει επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, εφαρμογή έχει η διάταξη του άρθρου 518 παρ. 2 του ΚΠολΔ (η εκκαλούμενη απόφαση δημοσιεύθηκε την 23-12-2020 και η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την 23-4-2021).

• Πληροφορίες για τον φορέα λειτουργίας του καζίνο
• Γραμμή υποστήριξης για τεχνικά προβλήματα
• Τμήμα κρατήσεων για εστιατόριο και εκδηλώσεις
• Γραμμή επικοινωνίας για ειδικές προσφορές και προγράμματα

Επομένως, δεδομένου ότι για το παραδεκτό της συζήτησης αυτής έχει καταβληθεί το νόμιμο παράβολο πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί, κατά την ίδια ως άνω διαδικασία, το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 παρ. Με την ανωτέρω αγωγή η ενάγουσα εξέθετε ότι ο εναγόμενος επέδειξε εις βάρος της την αναλυτικώς περιγραφόμενη παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά, που συνίσταται στη διάδοση ενώπιον τρίτων εν γνώσει της αναλήθειας τους, πραγματικών γεγονότων ικανών να προσβάλλουν την προσωπικότητά της , όπως και την προσέβαλαν. Ειδικότερα ότι ισχυρίσθηκε ενώπιον τρίτων ότι η ίδια υφαίρεσε από τη θυρίδα θησαυροφυλακίου του το ποσό των 200.000 ευρώ, εκ του οποίου 100.000 ευρώ του ανήκαν, και από τον κοινό τους τραπεζικό λογαριασμό το ποσό των 12.000 ευρώ, περιστατικά που συμπεριέλαβε και στην εις βάρος της κατατεθείσα μήνυση, το περιεχόμενο της οποίας και βεβαίωσε, εν γνώσει της αναλήθειας του, ως αληθινό.

«ΣΕΡΒΙΡΟÜΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ!» / Μετάβαση στη Νέα έκδοση του Προτύπου ISO 22000:2018 – Ενημερωτικές Εκδηλώσεις

“όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει”, κατά δε το άρθρο 932 του ίδιου Κώδικα “Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του…”. Προϋποθέσεις για την κατ’ άρθρο 914 ΑΚ δημιουργία cas kazino thrakis ευθύνης προς αποζημίωση λόγω αδικοπραξίας, είναι α) η παράνομη συμπεριφορά, β) η υπαιτιότητα, γ) η επέλευση της ζημίας και δ) ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ παράνομης συμπεριφοράς και ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας. Είναι αδιάφορο σε ποιο τμήμα του δικαίου βρίσκεται η διάταξη που απαγορεύει την ένδικη συμπεριφορά.

6. Άδεια Χρήσης Περιεχομένου Χρήστη

Έτσι, αδικοπραξία κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως συνιστά και ποινικώς κολάσιμη πράξη, όπως η εξύβριση και η απλή ή συκοφαντική δυσφήμηση, που προβλέπονται και τιμωρούνται από τις διατάξεις των άρθρων 361,362 και 363 του Π.Κ. καθώς και η ψευδορκία που προβλέπεται και τιμωρείται στο άρθρο 224 ΠΚ. Ειδικότερα, κατά τα άρθρα 361, 362 και 363 ΠΚ, εξύβριση διαπράττει όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ενώ όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ισχυρίζεται ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης και αν το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε το ψεύδος, τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης. Ως γεγονός κατά τις παραπάνω διατάξεις νοείται κάθε περιστατικό του εξωτερικού κόσμου ή αντίθετη προς την ηθική ή την ευπρέπεια σχέση ή συμπεριφορά, εφόσον ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά απόδειξης, συνιστά δε ισχυρισμό του γεγονότος κάθε σχετική μ’ αυτό ανακοίνωση, που βασίζεται είτε σε προσωπική αντίληψη ή γνώμη είτε σε υιοθέτηση της γνώμης άλλου. Αντίθετα, διάδοση γεγονότος συνιστά η περαιτέρω απλή μετάδοση της σχετικής ανακοίνωσης που έγινε από άλλον.

7. Περιορισμοί Χρήσης

Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της δυσφήμησης απαιτείται γνώση του δράστη, ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν ενώπιον τρίτου γεγονός είναι κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει ενώπιον τρίτου το βλαπτικό για άλλον γεγονός, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται επιπλέον και γνώση του δράστη ότι το γεγονός είναι ψευδές. Έτσι, σε περίπτωση που ο δράστης δεν γνώριζε το ψευδές του γεγονότος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ή είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος άλλου, παραμένει όμως ως έγκλημα η απλή δυσφήμηση, που προσβάλλει επίσης την προσωπικότητα του άλλου σε βαθμό μη ανεκτό από την έννομη τάξη. Περαιτέρω, στην έννοια του τρίτου, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, περιλαμβάνεται οποιοδήποτε (πλην του δράστη και του παθόντος) φυσικό πρόσωπο ή αρχή, όπως ο γραμματέας, ο δικαστικός επιμελητής, οι δικαστές, οι εισαγγελείς κλπ, που έλαβαν γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού ή της διαδόσεως (ΠΟΙΝ ΑΠ 1777/2017, ΑΠ 1264/2016, ΑΠ 611/2015). Αντίθετη εκδοχή, κατά την οποία, όταν η ανακοίνωση του δυσφημιστικού γεγονότος γίνεται με το περιεχόμενο δικογράφου ενώπιον του δικαστή και του γραμματέα του δικαστηρίου και γενικά ενώπιον προσώπων, τα οποία είναι θεσμικά αρμόδια, ήτοι ειδικώς, συνταγματικώς και δικονομικώς εξουσιοδοτημένα, να εξετάζουν τέτοια δικόγραφα και να λαμβάνουν γνώση υποχρεωτικά του περιεχομένου τους, δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής ή απλής δυσφήμησης, καθόσον τα πρόσωπα αυτά δεν περιλαμβάνονται στην έννοια του τρίτου, δεν δικαιολογείται ούτε από τη γραμματική διατύπωση των άρθρων 362-362 ΠΚ, αφού, κατά το νόημα της λέξεως, “τρίτος” είναι οποιοσδήποτε που δεν μετέχει στη σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο προσώπων και, συνεπώς, αυτή καταλαμβάνει αναμφισβήτητα και τα ανωτέρω αναφερόμενα δικαστικά πρόσωπα, αλλά ούτε από την τελολογική ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων, σκοπός των οποίων είναι η προστασία του έννομου αγαθού της τιμής και υπόληψης του προσώπου, το οποίο είναι μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας, από την εξωτερίκευση εκδηλώσεων αμφισβήτησης του ανωτέρω έννομου αγαθού που περιέρχονται στην αντίληψη άλλου προσώπου, το οποίο μπορεί να σχηματίσει αρνητική αντίληψη για την προσωπικότητα εκείνου που αφορά το δυσφημιστικό γεγονός. Μόνο το γεγονός ότι τα δικαστικά πρόσωπα, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, έχουν αυστηρά προκαθορισμένους ρόλους, δεν εκφράζουν την προσωπική τους άποψη, δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε σχολιασμό όσων εκτίθενται στο πλαίσιο της οικείας διαδικασίας και εκφέρουν την κρίση τους εντός του πλαισίου των καθηκόντων τους, αποκλειστικά, προς διευθέτηση της εννόμου σχέσεως που αφορά τα διάδικα μέρη, χωρίς να την ανακοινώνουν σε άλλους, δεν δικαιολογεί τη συσταλτική ερμηνεία του όρου “τρίτος”, αφού και ο δικαστικός λειτουργός δεν παύει ως άνθρωπος να γίνεται κοινωνός μιας δυσμενούς παραστάσεως για το πρόσωπο που αφορούν οι ισχυρισμοί, χωρίς μάλιστα να έχει πάντοτε τη δυνατότητα να ερευνήσει την ουσιαστική βασιμότητα αυτών είτε για λόγους τυπικούς (όπως π.χ. Ότι στα πλαίσια της ανοιγείσας εις βάρος της ποινικής διαδικασίας κατόπιν της υποβολής της ως άνω μήνυσης, ο εναγόμενος επανέλαβε τους ανωτέρω, εν γνώσει του, ψευδούς ισχυρισμούς τόσο κατά την προανακριτική του κατάθεση όσο και κατά την εξέτασή του ως πολιτικώς ενάγων ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου. Ότι η ανωτέρω αδικοπρακτική συμπεριφορά του εναγόμενου, που συνιστά και ποινικά αδικήματα, προσέβαλε την τιμή της ως ενέχουσα σαφή αμφισβήτηση της τιμιότητας, της ηθικής και της κοινωνικής της αξίας, κι ως εκ τούτου δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη . Με βάση αυτά αιτήθηκε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, με προσωρινά εκτελεστή απόφαση, να της καταβάλλει το ποσό των 40.000€ ως χρηματική ικανοποίηση με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση, να απαγγελθεί εις βάρος του προσωπική κράτηση διάρκειας ενός έτους ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης και να καταδικαστεί στη δικαστική της δαπάνη. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, η με αριθμό 263/ΤΜ/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας , δυνάμει της οποίας η αγωγή κρίθηκε ορισμένη και νόμιμη, έγινε εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικώς βάσιμη, και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλλει στην ενάγουσα το ποσό των 10.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης αυτής με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την οριστική εξόφληση, καταδικάστηκε δε ο τελευταίος στην καταβολή μέρους της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας ύψους 400 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής παραπονείται ο εκκαλών με την υπό κρίση έφεσή του για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων αιτούμενος την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, την απόρριψη της αγωγής και την καταδίκη της εφεσίβλητης στα δικαστικά του έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας. Κατά το άρθρο 914 του Α.Κ. “όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει”, κατά δε το άρθρο 932 του ίδιου Κώδικα “Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του…”. Προϋποθέσεις για την κατ’ άρθρο 914 ΑΚ δημιουργία cas kazino thrakis ευθύνης προς αποζημίωση λόγω αδικοπραξίας, είναι α) η παράνομη συμπεριφορά, β) η υπαιτιότητα, γ) η επέλευση της ζημίας και δ) ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ παράνομης συμπεριφοράς και ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας.

Η TÜV AUSTRIA στην Ελλάδα πιστοποίησε τον πρώτο φωτοβολταϊκο σταθμό αυτοπαραγωγής, στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της HELLENiQ ENERGY, κορυφαίου ενεργειακού Ομίλου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη!

Είναι αδιάφορο σε ποιο τμήμα του δικαίου βρίσκεται η διάταξη που απαγορεύει την ένδικη συμπεριφορά. Έτσι, αδικοπραξία κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως συνιστά και ποινικώς κολάσιμη πράξη, όπως η εξύβριση και η απλή ή συκοφαντική δυσφήμηση, που προβλέπονται και τιμωρούνται από τις διατάξεις των άρθρων 361,362 και 363 του Π.Κ. καθώς και η ψευδορκία που προβλέπεται και τιμωρείται στο άρθρο 224 ΠΚ. Ειδικότερα, κατά τα άρθρα 361, 362 και 363 ΠΚ, εξύβριση διαπράττει όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ενώ όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ισχυρίζεται ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης και αν το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε το ψεύδος, τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης.

• Τηλέφωνο για πληροφορίες σχετικά με τη διαθεσιμότητα τραπεζιών
• Γραμμή για ειδικές υπηρεσίες για ξένους τουρίστες
• Αριθμός για ενημέρωση σχετικά με ειδικούς κανόνες παιχνιδιού
• Επικοινωνία για θέματα συνεργασίας με τοπικούς οδηγούς
• Τηλέφωνο για ειδικές υπηρεσίες για μεγάλες ομάδες

Ως γεγονός κατά τις παραπάνω διατάξεις νοείται κάθε περιστατικό του εξωτερικού κόσμου ή αντίθετη προς την ηθική ή την ευπρέπεια σχέση ή συμπεριφορά, εφόσον ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά απόδειξης, συνιστά δε ισχυρισμό του γεγονότος κάθε σχετική μ’ αυτό ανακοίνωση, που βασίζεται είτε σε προσωπική αντίληψη ή γνώμη είτε σε υιοθέτηση της γνώμης άλλου. Αντίθετα, διάδοση γεγονότος συνιστά η περαιτέρω απλή μετάδοση της σχετικής ανακοίνωσης που έγινε από άλλον.

Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της δυσφήμησης απαιτείται γνώση του δράστη, ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν ενώπιον τρίτου γεγονός είναι κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει ενώπιον τρίτου το βλαπτικό για άλλον γεγονός, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται επιπλέον και γνώση του δράστη ότι το γεγονός είναι ψευδές.

Επέκταση δραστηριοτήτων της ACTA-Τεχνοβλαστός Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μέλους του TÜV AUSTRIA Group σε Τσεχία και Αλβανία!

Επ’ αυτής εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων με την τακτική διαδικασία η με αριθμό 263/ΤΜ/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας που την έκανε εν μέρει δεκτή ως ουσία βάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής ο εναγόμενος και ήδη εκκαλών άσκησε την από 15-4-2021 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου στη γραμματεία του Πρωτοδικείου Βέροιας …/ΕΦ/2021 έφεσή του , δικάσιμος της οποίας ορίσθηκε η 21-1-2022 και μετά από αναβολή η ανωτέρω αναφερόμενη. Κατά τη δικάσιμο αυτή η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και συζητήθηκε. Η ασκηθείσα, από τον ηττηθέντα διάδικο, υπό κρίση έφεση κατά της υπ’αριθμ. 263/ΤΜ/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 4-7-2018 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ενώπιον της γραμματέως του Πρωτοδικείου Βέροιας …/ΤΜ/2018 αγωγής που άσκησε η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη κατά του εναγόμενου και ήδη εκκαλούντος ασκήθηκε νομότυπα (άρθρο 495 του ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, δοθέντος ότι εφόσον οι διάδικοι δεν επικαλούνται, αλλά ούτε από τα έγγραφα προκύπτει επίδοση της εκκαλουμένης απόφασης, εφαρμογή έχει η διάταξη του άρθρου 518 παρ.

5. Αποδεκτή Χρήση της Πλατφόρμας Skywalker.gr – Εργασία στην Ελλάδα

2 του ΚΠολΔ (η εκκαλούμενη απόφαση δημοσιεύθηκε την 23-12-2020 και η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου την 23-4-2021). Επομένως, δεδομένου ότι για το παραδεκτό της συζήτησης αυτής έχει καταβληθεί το νόμιμο παράβολο πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί, κατά την ίδια ως άνω διαδικασία, το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 παρ. Με την ανωτέρω αγωγή η ενάγουσα εξέθετε ότι ο εναγόμενος επέδειξε εις βάρος της την αναλυτικώς περιγραφόμενη παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά, που συνίσταται στη διάδοση ενώπιον τρίτων εν γνώσει της αναλήθειας τους, πραγματικών γεγονότων ικανών να προσβάλλουν την προσωπικότητά της , όπως και την προσέβαλαν. Ειδικότερα ότι ισχυρίσθηκε ενώπιον τρίτων ότι η ίδια υφαίρεσε από τη θυρίδα θησαυροφυλακίου του το ποσό των 200.000 ευρώ, εκ του οποίου 100.000 ευρώ του ανήκαν, και από τον κοινό τους τραπεζικό λογαριασμό το ποσό των 12.000 ευρώ, περιστατικά που συμπεριέλαβε και στην εις βάρος της κατατεθείσα μήνυση, το περιεχόμενο της οποίας και βεβαίωσε, εν γνώσει της αναλήθειας του, ως αληθινό. Ότι στα πλαίσια της ανοιγείσας εις βάρος της ποινικής διαδικασίας κατόπιν της υποβολής της ως άνω μήνυσης, ο εναγόμενος επανέλαβε τους ανωτέρω, εν γνώσει του, ψευδούς ισχυρισμούς τόσο κατά την προανακριτική του κατάθεση όσο και κατά την εξέτασή του ως πολιτικώς ενάγων ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου.

9. Πληρωμές

Ότι η ανωτέρω αδικοπρακτική συμπεριφορά του εναγόμενου, που συνιστά και ποινικά αδικήματα, προσέβαλε την τιμή της ως ενέχουσα σαφή αμφισβήτηση της τιμιότητας, της ηθικής και της κοινωνικής της αξίας, κι ως εκ τούτου δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη . Με βάση αυτά αιτήθηκε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, με προσωρινά εκτελεστή απόφαση, να της καταβάλλει το ποσό των 40.000€ ως χρηματική ικανοποίηση με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση, να απαγγελθεί εις βάρος του προσωπική κράτηση διάρκειας ενός έτους ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης και να καταδικαστεί στη δικαστική της δαπάνη. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, η με αριθμό 263/ΤΜ/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βέροιας , δυνάμει της οποίας η αγωγή κρίθηκε ορισμένη και νόμιμη, έγινε εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικώς βάσιμη, και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλλει στην ενάγουσα το ποσό των 10.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης αυτής με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την οριστική εξόφληση, καταδικάστηκε δε ο τελευταίος στην καταβολή μέρους της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας ύψους 400 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής παραπονείται ο εκκαλών με την υπό κρίση έφεσή του για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων αιτούμενος την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, την απόρριψη της αγωγής και την καταδίκη της εφεσίβλητης στα δικαστικά του έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας. Κατά το άρθρο 914 του Α.Κ. Έτσι, σε περίπτωση που ο δράστης δεν γνώριζε το ψευδές του γεγονότος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ή είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος άλλου, παραμένει όμως ως έγκλημα η απλή δυσφήμηση, που προσβάλλει επίσης την προσωπικότητα του άλλου σε βαθμό μη ανεκτό από την έννομη τάξη.

Η Κλινική Μαιευτήριο Λητώ, μέλος του μεγαλύτερου Ομίλου παροχής υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα, Hellenic Healthcare Group (HHG), είναι η 1η ιδιωτική κλινική που έλαβε το σήμα ελέγχου “Covid Check” από την TÜV AUSTRIA Hellas!

σε περίπτωση παραγραφής, εκπρόθεσμης υποβολής της έγκλησης κλπ), είτε διότι περιορίζεται δικονομικά από το αντικείμενο της έρευνάς του, όπως συμβαίνει, όταν στο απευθυνόμενο σε αυτόν δικόγραφο περιλαμβάνονται, πέραν του ερευνώμενου αντικειμένου, και άσχετοι προς αυτό, δυσφημιστικοί για τον αντίδικο, ισχυρισμοί, οπότε ο θεσμικός ρόλος των δικαστικών προσώπων δεν αποτρέπει ουσιαστικά τον κίνδυνο διασυρμού του φορέα του προστατευόμενου έννομου αγαθού.

4* Olympus Thea Boutique Hotel - Πλαταμώνας Πιερίας Πλαταμώνας Πιερίας

Περαιτέρω, στην έννοια του τρίτου, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, περιλαμβάνεται οποιοδήποτε (πλην του δράστη και του παθόντος) φυσικό πρόσωπο ή αρχή, όπως ο γραμματέας, ο δικαστικός επιμελητής, οι δικαστές, οι εισαγγελείς κλπ, που έλαβαν γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού ή της διαδόσεως (ΠΟΙΝ ΑΠ 1777/2017, ΑΠ 1264/2016, ΑΠ 611/2015). Αντίθετη εκδοχή, κατά την οποία, όταν η ανακοίνωση του δυσφημιστικού γεγονότος γίνεται με το περιεχόμενο δικογράφου ενώπιον του δικαστή και του γραμματέα του δικαστηρίου και γενικά ενώπιον προσώπων, τα οποία είναι θεσμικά αρμόδια, ήτοι ειδικώς, συνταγματικώς και δικονομικώς εξουσιοδοτημένα, να εξετάζουν τέτοια δικόγραφα και να λαμβάνουν γνώση υποχρεωτικά του περιεχομένου τους, δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής ή απλής δυσφήμησης, καθόσον τα πρόσωπα αυτά δεν περιλαμβάνονται στην έννοια του τρίτου, δεν δικαιολογείται ούτε από τη γραμματική διατύπωση των άρθρων 362-362 ΠΚ, αφού, κατά το νόημα της λέξεως, “τρίτος” είναι οποιοσδήποτε που δεν μετέχει στη σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο προσώπων και, συνεπώς, αυτή καταλαμβάνει αναμφισβήτητα και τα ανωτέρω αναφερόμενα δικαστικά πρόσωπα, αλλά ούτε από την τελολογική ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων, σκοπός των οποίων είναι η προστασία του έννομου αγαθού της τιμής και υπόληψης του προσώπου, το οποίο είναι μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας, από την εξωτερίκευση εκδηλώσεων αμφισβήτησης του ανωτέρω έννομου αγαθού που περιέρχονται στην αντίληψη άλλου προσώπου, το οποίο μπορεί να σχηματίσει αρνητική αντίληψη για την προσωπικότητα εκείνου που αφορά το δυσφημιστικό γεγονός. Μόνο το γεγονός ότι τα δικαστικά πρόσωπα, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, έχουν αυστηρά προκαθορισμένους ρόλους, δεν εκφράζουν την προσωπική τους άποψη, δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε σχολιασμό όσων εκτίθενται στο πλαίσιο της οικείας διαδικασίας και εκφέρουν την κρίση τους εντός του πλαισίου των καθηκόντων τους, αποκλειστικά, προς διευθέτηση της εννόμου σχέσεως που αφορά τα διάδικα μέρη, χωρίς να την ανακοινώνουν σε άλλους, δεν δικαιολογεί τη συσταλτική ερμηνεία του όρου “τρίτος”, αφού και ο δικαστικός λειτουργός δεν παύει ως άνθρωπος να γίνεται κοινωνός μιας δυσμενούς παραστάσεως για το πρόσωπο που αφορούν οι ισχυρισμοί, χωρίς μάλιστα να έχει πάντοτε τη δυνατότητα να ερευνήσει την ουσιαστική βασιμότητα αυτών είτε για λόγους τυπικούς (όπως π.χ. σε περίπτωση παραγραφής, εκπρόθεσμης υποβολής της έγκλησης κλπ), είτε διότι περιορίζεται δικονομικά από το αντικείμενο της έρευνάς του, όπως συμβαίνει, όταν στο απευθυνόμενο σε αυτόν δικόγραφο περιλαμβάνονται, πέραν του ερευνώμενου αντικειμένου, και άσχετοι προς αυτό, δυσφημιστικοί για τον αντίδικο, ισχυρισμοί, οπότε ο θεσμικός ρόλος των δικαστικών προσώπων δεν αποτρέπει ουσιαστικά τον κίνδυνο διασυρμού του φορέα του προστατευόμενου έννομου αγαθού.